-=Brënda Çorbës=-

Top Channel ka bërë disa armiq. Por më tepër armiq ka bërë Digitalb. Një prej tyre, nje miku im, më mori në mes të natës. M’u ankua se duke parë Channel X, i kishte ikur sinjali dhe i kishte dalë Sali Berisha. Një reklamë protestë e Top Medias, që shfaqet njëkohësisht në të gjitha kanalet e Digitalb në kohë të caktuar. Një tjetër shikuese më shkruante gjerë e gjatë se Top Channel ishte kthyer ne ekranin e kryeministrit: “Jam nje teleshikues aqe me teper jam abonent i juaji. Na semuret me Berishen, ne Top Story Berisha, ne Top Shoë, Berisha ne Fix, Berisha në Top Neës, Berisha në Top Channel, Berisha ne Portokalli… S’ja vlen te merresh me të , tani mendoj se u ka dalë gjumi me vonesë. Nuk kam kuptuar sesi ja dhatë voten se si s’mesuat mend. Ky njeri vetëm ka ndermend me fut frik me fut terror ne media ,aqe kane dor por ju nuk duhet qe te humbisni kohen keni plot me cfar te mereni.dicka tjeter…” Keshtu shkruante Suzy. Dhe unë nuk dija çfarë t’i përgjigjesha. Më të thjeshtë e kisha me mikun tim, të cilit i ishte ndërprerë filmi në Channel X në një pikë delikate… Frustrimi i tij ishte më i menaxhueshëm.
Po a po merremi më shumë sesa duhet me diçka që në këtë vit, duhet të mos ishte çështje për debat publik? Thonë se edhe kali nuk rrëzohet dy herë njëlloj. Por në fakt realiteti është i tillë dhe ne nuk e shmangim dot kaq lehtë: Berisha e ka të vështirë të ndërtojë raporte normale me mediat dhe shtypin, pavarësisht se në dy epoka reagimi i tij ka qënë në formë i ndryshëm. Këtu nuk është çështja se po preket liria e një mediaje. Këtu fatkeqësisht nuk është thjesht një problem politik. Megjithë dëshirën për autokritikë, nuk e reduktoj dot bisedën vetëm në një diskutim fiskal. Megjithëse jam një partizan i flaktë kundër gjobave që autoritetet i vënë apo kërkojnë medias dhe gazetarëve – dhe këtu e kam fjalën për të gjithë – përfshirë edhe kërkesën hakmarrëse të kryeprokurorit për gjobë ndaj gazetës TemA - kam frikë se është diçka më tepër se kaq, që duhet të na shqetësojë.
Që kur pashë se fushata në Tiranë e një kandidati, u quajt Marshimi Rural, që kur pashë se spotet televizive të tij në rrugët e kryeqytetit, kishin një casting të përzgjedhur qëllimisht me aksent provincial, që kur ndjeva shfryrjet hakmarrëse të maestrove të PR-it blu ndaj medias kritike ndaj qeverisë, pas dështimit të tyre personal të 18 shkurtit, kuptova se civilizimi po kalonte një sfidë të madhe në vendin tim.
Diçka kisha dyshuar që kur më thanë se një kandidati për ministër i ishte vënë kusht ndarja nga e dashura, në shkëmbim të postit. Por u sigurova për “përplasjen” kur lexova një projektligj për transmetimet numerike – dixhitale – që i kërkon platformave, të transmetojnë programe erotike vetëm në orare të caktuara, vetëm me lejen e KKRT-së dhe vetëm me kriptim.
Projektligjin e lexova disa ditë më pas telefonatës së mikut tim, që kishte ngelur i frustruar me… telekomandë në dorë në mesnatë, ndërsa filmi në Channel X i ishte ndërprerë nga reklama sensibilizuese me fytyrën e kryeministrit. Dhe të gjithë dyshimet për teprimet e mundshme mbrojtëse nga ana e Topit apo Digitalb-it, m’u fashitën, përballë rrezikut iminent të përplasjes së civilizimeve.
Në këtë vend shumë shpejt masturbimi nuk do të jetë më i mundshëm. Qeveria po ngrihet kundër Channel X. Qeveria po hyn dhunshëm në sallonet dhe dhomat e gjumit. Qeveria po hyn sërish në xhepat e njerëzve. Qeveria po merret me biznesin, me qytetarët. Ndërkohë duhet të punonte për ta. Qeveria po merret me median, ndërkohë që janë mediat që zakonisht merren me qeverinë.
Ndaj miku im i frustruar nga reklama politike në Channel X, ka gjasë që duhet t’i frikësohet diçkaje tjetër: kanalin rozë duan ta “kriptojnë” përgjithmonë. Një lajm i mirë vetëm për gruan e vet…

Berti ka rreth 16 vjet që është bërë figurë publike. Dikur rrinte tek dera e Televizionit Shqiptar. Atëherë na thoshte teori konspirative mbi tunele të fshehta që lidhnin Komitetin Qëndror me Godinën 18. Dhe ndërsa të gjithë e konsideronin të çmendur, kishte nga ata që u vunë në mendime: a mos vallë pas tuneleve të Bertit, fshihej një simbolikë tjetër?
Vitet kalonin dhe megjithëse nuk ka asnjë provë për tunelet që sipas Bertit, lidhnin Godinën 18 me Komitetin Qëndror, provat që lidhin lëvizjet demokratike me ish strukturat e partise komuniste, nuk eshte se kane munguar. Kjo më ka bërë shpesh të mendoj nëse Berti është i çmendur vërtet, apo ka një rol të vetin që e luan “çmendurisht” mirë? Dhe njerëz si unë me dilemën për Bertin nuk janë pak. Për të mbështetur këtë hipotezë ka disa argumenta. Më i forti prej tyre është se të çmendurit nuk i kanë rezistuar përmbysjeve të mëdha dhe shembull merret Gëzim Kulufi, që u zhduk pas vitit 1991 dhe nuk e mori vesh njeri ku shkoi. Të njëjtin fat pati edhe Lad Marksisti. Po Berti si i mbijetoi furtunave?
Sot ai rri para derës së Top Channel. Berti nuk ka hequr dorë. Ai vazhdon me teoritë e tij konspirative. Tani flet për mbyllje dhe sekuestrim mediash. Flet për Top Channel dhe Telesport. Flet dhe sheh nga rrugica përballë ku rrin Kryeministri. Sa seriozisht duhet ta marrim Bertin?
Gjithsesi këmbëngulja e tij nuk e bën personazhin e vetëm të fiksuar me diçka. Berti ka fiksim televizionet. Po sikur për shembull të kishte fiksim Presidencën?
Atëherë çështja do të komplikohej. Përballë do të kishte Godon, Topin, ndërsa nga e majta Finon, Doklen, Ermelindën. Pa harruar edhe Aleksandër Bushatin e shoqërisë civile. Pa harruar “gjyshin” vetë, që gjithsesi e ka akoma një shans teorik. Dhe me Bertin nuk bëhet shaka. Ai vërtet duket I çmendur, por gjërat që thotë, I ka të rënda dhe me peshë. Puna është se nuk ka veshë që ta dëgjojnë. Berti flet për politikën, për mediat dhe jam I sigurt se po ta ftonin tek “60 minutat” ai do të kishte qenë I pari që do të kërkonte debat me Topin dhe Godon. Por tek persistenca për të arritur një qëllim, ai ka një rival të fortë.
Edhe ky personazh si Berti, ka 16 vjet që ka dalë në skenë. Edhe ai si Berti di shumë për tunelet që lidhnin Komitetin Qëndror me Godinën 18 të qytetit Studenti (është ajo godina ku lindi partia tjetër). Edhe ky si Berti ka shumë vjet që rri tek trau I një institucioni. E sheh nga jashtë. I shkel syrin. I flet, I thotë: “Më prit se erdha”. Flet për këtë institucion, kudo, edhe tek “60 minutat”. Kërkon debat me Topin dhe Godon. Ndryshimi I vetëm me Bertin, është se ka qenë disa herë në krye të vendit. Eshtë bashkëpërgjegjës për situatën në vend. Sot, ashtu si Berti, pak I intereson vendi dhe situatat. I intereson Presidenca dhe “rri” gjithë ditën tek trau i saj, si Berti tek trau i Topit.
Po unë kam shumë arsye të them, se nëse Berisha do të na japë mundësinë që presidentin ta zgjedhim vetë, unë do të zgjidhja Bertin. Qoftë edhe për të ruajtur traditën e mirë, të presidentëve beqarë. Jo rrallë gratë të marrin në qafë…

Ende e kam të gjallë skenën e rreth 18 viteve më parë, kur kryetari i Frontit Demokratik të lagjes, një 40 vjeçar që për efekt uniforme kishte vënë kasketë, ruajti momentin kur babai im doli nga shtëpia dhe erdhi dhe trokiti në derë i shoqëruar nga dy veta me një shirit të kuq në krah. “Antenën, tha - duhet ta hiqni”. Ime më, e habitur dhe natyrisht edhe e trembur, nuk dinte cfarë t’I thoshte. Ndërsa unë vazhdoja t’i mbaja me muhabet, ajo nxitoi të hidhte një mbulesë mbi një pajisje të sajuar e ngjitur me kallaj, vendosur diku pranë dritares. Të paktën të mos shihnin kanoçen…
Natyrisht që anëtarët e Frontit na kishin toleruar më shumë sesa duhet. Antena, ose “rrjeta” jonë ngrihej rreth 6 metra mbi të tjerat dhe ajo binte shumë në sy. Fronti Demokratik nuk mund ta lejonte këtë. Por ajo që na habiti pak më vonë, ishte fakti se nuk bëhej fjalë për një aksion total dhe kolektiv. Jo. Duhej hequr vetëm antenna jonë. Më pas im atë u mendua gjatë se përse po na ndodhte kjo gjëmë. Përse e kishin vetëm me rrjetën tonë?
Më pas e kuptoi dhe përplasi dorën mbi tavolinë. “Gëzimi, tha - ma ka bërë Gëzimi”. Gëzimi ishte një komshi i vjetër. Dhe ai i sëmurë si im atë, me modelet më të reja të antenave, kanoçeve dhe përforcuesve. Dhe ai kishte një antenë të lartë. Por e jona ishte më e lartë. Ajo kapte më mirë RAIDUE dhe kanalin e dytë të Beogradit. Dhe kjo nuk durohej. Përveç të tjerave, dy net më parë kishim parë një ndeshje të Kupës së Kampionëve, ku sinjali vinte xham. Komshiu ynë kishte kaluar një mbrëmje të vështirë në tarrace, duke lëvizur antenën dhe varaqet e shisheve të kosit nëpër kabllo, por nuk e kishte parë dot ndeshjen e madhe. Kjo shpjegonte reagimin e tij dhe raportimin tek kryetari i ri me kasketë i Frontit Demokratik. Por nuk shpjegonte dot përse kryetari i frontit nuk bëri as përpjekjen më të vogël për të hequr dhe antenat e tjera. A mos vallë edhe ky nuk kishte parë ndeshjen e së mërkurës?
Një gjë ndodhi më pas. Babai u nxeh. U nxeh me regjimin, por në atë kohë nuk ngrihej dot kundër tij. kështuqë përdori regjimin për t’u mbrojtur. Kështuqë herën tjetër e hapi vetë derën kur erdhi delegacioni i Frontit. “Nuk e heq, u tha - më duhet për punë”. Fronti u tërhoq. Babai punonte në RTSH. Atij i duhej të shihte kanalet e huaja për përvojë. Nuk di si e hëngri fronti këtë gënjeshtër. Mjafton që ta kishte verifikuar tek zyra e Bashkimeve Profesionale të RTSH dhe babai im do ta paguante shtrenjtë gënjeshtrën e tij. Por edhe vetë funksionarët e regjimit, e kishin me frikë ta vinin sistemin e tij në provë. Ata mjaftoheshin me retorikën e dukshme. Pse të merreshin me antenën e babait tim? Pak antena të tjera kishin për të hequr?
Por ndërkohë ishte fundi i vitit 1989. Në më pak se 12 muaj gjërat ndryshuan. Kryetari i Frontit pas pak muajsh hoqi kasketën. Djali i tij u duk me xhinse në rrugë. Antenat filluan të pyllëzojnë tarracën e pallatit të tij. Pushteti po merrte sinjalet e para të ndëshkimit: nga antenat.
Çdo regjim ka një fiksim me antenat. Një kolege serbe në Londër më tregonte, se pas sulmeve të NATO-s ende mbi 60 përqind e të anketuarve në Serbi, besonin se ka një aleancë të mbështetur nga alienët, që përmes amerikaneve dhe anglezëve donin të shkatërronin Serbinë dhe Kinën. Mbi 60 përqind e banorëve të Beogradit, nuk shihnin asnjë kanal tjetër, përvec RTS 1 dhe RTS 2, dy kanalet zyrtare. Kjo përqindje në provincë thellohej.
Dikush pranë qeverisë, shkruante para pak kohësh, se humbja e PD në 18 shkurt, ishte e thellë aty ku shihej Top Channel. Ka gjasë që të ketë pasur të drejtë. Sot kryeministri po i fik ca nga këto antena. Ndoshta mendon se faji është aty. Por në fakt ndoshta është diku tjetër.
Fiksimet me antenat gjithsesi nuk janë gjë e mirë, as për qeveritë, as për njerëzit dhe as për vetë televizionet. Por regjimeve që merren me to, zakonisht u bien kasketat….

TE premten gazetat dhanë një alarm të madh. Të gjithë krerët e shtetit ishin jashtë. Duke filluar nga Moisiu në Pragë, tek Berisha në Bruksel, tek Oketa në Itali. Edhe Topalli ishte jashtë. Më pas u zbulua se edhe Rama kishte shkuar në Hollandë. Në parlament seancën e drejtoi Fatos Beja, ndërsa pasi ai u lodh, situatën dhe foltoren në dorë e mori Lufter Xhuveli. Ministri i Bujqësisë e pa veten mbret për pak orë. Më pas u mësuan hollësi të tjera, se drejt Brukselit kishte shkuar edhe Nano, ku sipas thashethemeve, pritet që pas kreut të Natos, të takojë edhe Berishën, megjithëse pritet që stafet e dy palëve, që përhapën këtë lajm paraprakisht, ta mohojnë atë pasi ai të ndodhë.
Gazetat e pritën lajmin me shqetësim: kush ka frenat e shtetit në dorë? Po nëse na sulmojnë, kush do të drejtojë ushtrinë? Kush? Kush? Kuuuuuuuuuuuuuuuuuush? Unë në fakt e prita ndryshe këtë zhvillim. Që kur u zgjova në mëngjes, e ndjeva se do të ishte një ditë e veçantë, nga ato që të ndjellin të vishesh bukur, megjithëse koha jashtë premtonte stuhi. Kur dola në rrugë, pashë fytyra njerëzish me të qetë. Edhe semaforët respektoheshin më shumë, policët merrnin frymë më lirshëm. Gazetat lexoheshin më pak, lajmet në ekrane u çliruan nga qerthulli i mbyllur i mikrofonave rreth politikanëve. Kundërshtitë vakuumin kushtetues, i lanë vendin krizës energjitike dhe një problemi ekologjik në brigjet e Semanit! U ndjeva vërtetë mirë në Shqipërinë e gdhirë ndryshe të premten në mëngjes!
“Të gjithë halet ikën!” do klithte në sociodialektin tiranas Ramadani i Portokallisë, sikur ta linin të komentonte situatën e Shqipërisë pa liderët e saj historikë. Kujtoj jo pa shaka, se kur në vitin 2000, Doris Pack dhe Brukseli paguan një charter që të sillte në kryeqytetin europian Lëngatën e Tranzicionit - ajo herë kur anëtari i saj Milo u përlesh keqazi me “ambasadorët” e Mërgatës së Qyqeve - nuk qenë të rrallë tironsit e bordurave, që prodhuan barcaletën e fundit të humorit të zi të bulevardit: atë të rrëzimit “pa dashje” të charter-it, ku udhëtonte i gjithë tranzicioni politik dhe problematik shqiptar.
Natyrisht që kjo nuk ndodhi. As nuk shpreson njeri që një gjë e tillë të ndodhi prapë. “Do vijnë prapë halet”, do thoshte Ramadoni. E vërtetë, rrufeja zgjedh zakonisht vende më të thata për të rënë. Por derisa kjo të ndodhë, pra derisa ATA të kthehen, qytetarët do të shijojnë një fundjavë të qetë. Pa Nanon, pa Berishën, pa Ramën, pa Topallin, bile edhe pa presidentin që dikur e zgjodhën në mënyrë konsensuale, e sot duan ta heqin me shkelma nga presidenca. Kjo është një fundjavë e lumtur. Gëzojeni, sa kohë ende mundeni. Ata, do vijnë prapë…